Pierwotna rekonstrukcja zakażonej torbieli pilonidalnej za pomocą płata Limberga

Leczenie chirurgiczne torbieli pilonidalnej obejmuje szeroki wachlarz procedur i wiąże się ze znacznym ryzykiem powikłań, nawrotów oraz następstw kosmetycznych. Przedstawiamy nasze doświadczenia związane z zastosowaniem plastyki z użyciem płata obrotowego (plastyka Limberga) jako metody leczenia choroby pilonidalnej. W okresie od czerwca 2006 r. do maja 2013 r. w naszej placówce leczono 100 pacjentów z chorobą pilonidalną. U 9 z nich zastosowano technikę otwartą (wycięcie i gojenie wtórne). Pozostałych 91 pacjentów poddano wycięciu i pierwotnemu zamknięciu zgodnie z techniką Limberga. 20 przypadków przewlekłych bez ostrego ropnia; pozostałe z ostrym ropniem = leczone pierwotną plastyką metodą Limberga. Zastosowano gąbkę Septo-coll. Dren pozostawiono na 48 godzin. Podawano antybiotyki przez 7 dni. Pacjentów wypisywano po 2 dniach, a na wizyty kontrolne przychodzili co 4 dni. Szwy usuwano po 14 dniach. Okres pooperacyjny przebiegał bez powikłań. Skala bólu wynosiła poniżej 2. Pacjenci mogli prowadzić normalne życie od 2. dnia, a do normalnej pracy wracać po 2-3 tygodniach. Płat Limbarga należy uznać za złoty standard w leczeniu zarówno przewlekłej, jak i ostrej choroby pilonidalnej.