Estetyka pamieci

Praca ma na celu zagłębienie się w filozofię Waltera Benjamina, koncentrując się na idei progu jako pojęciu strukturyzującym, które przewija się przez wiele faz jego myśli. Tryb allegorezy obecny i wyrazisty w pisarstwie tego autora, w którym wyartykułowana jest teoria obrazów dialektycznych, jest ważny dla naszej interpretacji, ponieważ własne pisarstwo Benjamina przedstawia się jako medium refleksji, w którym ujawniają się jego epistemologiczne koncepcje dotyczące charakteru Idei, jego refleksje estetyczne i jego krytyka historiograficzna. Całe jej pisarstwo, które stawia takie pytania, jest wyrazem i strefą progową dotyczącą relacji między pięknem/prawdą, formą/treścią, językiem/obrazem, sensownym/rozumnym, czasem/historią. Sugeruje się zatem, że na podstawie relacji między prawdą a pięknem Benjamin rozwija w swojej krytyce koncepcję sem-ekspresji, elementu, który unieważnia fałszywą całość wyglądu, aby ujawnić prawdziwy fragment świata, poprzez dzieło sztuki, łącząc sztukę jako wygląd z polem prawdy, ujawniając ją jako podstawowe prawo dla myśli.