Ekspansja

Koncepcja ekspansji szczęki została po raz pierwszy wprowadzona przez Emersona Angella w 1860 roku, który zaproponował rozerwanie szwu podniebiennego pośrodkowego. Później została ona potwierdzona klinicznie przez Andrew J. Haasa i stała się standardową procedurą ortodontyczną stosowaną w celu korygowania poprzecznych niedoborów szczęki oraz poprawy koordynacji łuków zębowych.Ekspansja szczęki może mieć charakter ortodontyczny, ortopedyczny lub stanowić połączenie obu tych metod. Dwa główne podejścia to powolna ekspansja szczęki (SME), w której stosuje się lekkie, ciągłe siły w celu uzyskania stopniowych i stabilnych zmian, oraz szybka ekspansja szczęki (RME), która polega na przyłożeniu dużych sił w krótkim czasie, aby osiągnąć szybkie szkieletowe rozdzielenie szczęki. RME jest szczególnie skuteczna u pacjentów w okresie wzrostu ze względu na mniejszy opór szwów kostnych.Nowoczesne techniki, takie jak szybka ekspansja podniebienia wspomagana minitgwoździami/minitparami (MARPE), poprawiły wyniki leczenia, podczas gdy szybka ekspansja podniebienia wspomagana chirurgicznie (SARPE) jest stosowana w przypadkach całkowitego zrostu szwu, gdy wymagane jest wsparcie chirurgiczne.