Edukacja duszy

Edukacja duszy zajmuje się kultywowaniem wymiarów człowieczeństwa, które formalna edukacja oparta na klasycznym paradygmacie naukowym zazwyczaj pomija: uczucia, wyobraźnię, pamięć. Stara się połączyć niektóre teorie podatne na pojęcie duszy jako psychicznej instancji generującej obrazy, które zakotwiczają i pośredniczą w naszym doświadczaniu rzeczywistości świata. Wśród nich znajdują się: Ogólna teoria wyobraźni Gilberta Duranda, psychologia analityczna C.G. Junga, psychologia archetypowa Jamesa Hillmana oraz edukacja fakticzna José Carlosa de Paula Carvalho. Tekst przenika zaproszenie do dialogu między pedagogiką a psychologią głębi, rozumianą tutaj dosłownie jako język duszy. Sercem tekstu jest jednak powrót do trzech klasyków literatury, które stały się lekturami kształtującymi, w sensie kultywowania duszy autorki, procesem uzupełniającym, konkurencyjnym, antagonistycznym i kooperacyjnym w stosunku do szkolnego wychowania w latach nastoletnich. W ten sposób pojawiają się „Pani Bovary" Gustave'a Flauberta, „Dekameron" Giovanniego Boccaccia i „Wichrowe wzgórza" Emily Brönte, odzyskane z subiektywności i pośredniczone przez obrazy duszy i wyobraźnię kultury.