Bergdroom van die Oertyd

BERGDROOM VAN DIE OERTYD - DONKER FANTASIEVERHAAL IN AFRIKAANS - BREDEVOORT VAN DEN BERG

In die skaduwee van die berge, waar die rotse so oud soos die wêreld self staan en die marmotte se gefluit die dae aankondig, lê die vergete koninkryk van die Fanes begrawe. Hierdie roman, gewortel in die ryk mitologie van die Suid-Tiroolse legendes, bring die oudste verhale van die Alpe tot lewe.

Wanneer die bergmarmotte skielik stil word en die berg sy asem ophou, weet die jagter Lidsanel dat iets vreesliks gaan gebeur. Die dwergies wat diep in die rotse woon, met hul towerkrag en geheimsinnige profesieë, het hom lank gelede drie wense geskenk, maar hy het die belangrikste waarskuwing laat vaar: dat die vermoë om te onthou die grootste geskenk van almal is.

Dolasilla, die geliefde prinses van die Fanes-volk, dra die las van 'n vervloeking deur haar liefde vir die verkeerde man. Ey de Net, die vyand met die towerskild, die dienaar van die towenaar Spina de Mul, het haar onfeilbare pyle in die nag gesteel. Nou wag hy in die vallei om haar met haar eie wapens dood te maak.

Die geveg wat volg, is een van die grootste tragedies wat die Alpe ooit aanskou het. Die vallei word rooi van bloed, die lug swart van pyle. Wanneer die skemering val, lê Dolasilla teen 'n rots, haar lyf deurboor deur drie van haar eie pyle. Maar voor sy sterf, gee sy Lidsanel 'n opdrag wat sy lewe vir altyd sal verander.

"In die bergpiekkoue wat die wedergeboorte van die skemerlig voorafgaan, die uurglas tussen nag en dagbreek wanneer die heldewêreld sy asem vries en ontdooi, het die bergmarmotte van die Fanes-plato geswyg, nie een vir een gefluit met dalende toon nie, net skielik niks, 'n afwesigheid wat soos 'n gaap wat die afgrond oopgemaak het, waaroor die werklikheid ronddraai en wegvervaag.

Lidsanel het uit sy hut gestap, die pels nog om sy skouers, en die stilte het hom met die dodelikheid van 'n gifpyl tussen die ribbes ingedryf.

Geen gefluit van die kranse nie, geen roep, net sy asemwolk wat voor hom gestaan het, kortstondig in die yslug, net hy wat staan en wag.

Sy moeder, wat hom die naam gegee het voordat die koors haar weggeneem het, het haar liefde in daardie enkele woord vasgevang, en nou moes hy dit alleen dra.

Hy het geluister totdat die yskoue in sy ore gebyt het, diep tot in die kern van sy wese, maar niks. Selfs die wind, daardie rustelose swerwer van die hoogtes, het stilgebly, asof hy saam met die marmotte wag vir die verskyning van iets wat lank gelede belowe is.

Drie wense het die dwerge hom geskenk, daardie dag in die steenkranse se donker klipskaduwee, tussen die gloed en weerlig van nat bergsneeuheuwels wat soos gevange helderwit sonnetjies in die rotswande gebrand het. Hy het een dwerg gered wat in 'n skeur gegly het en tussen die swart rotse vasgekeer was. Hy het hom uit die kloof gehaal, die hand van die beseerde dwerg in sy eie vasgeklem, en toe die ou een voor hom verskyn, die priester met die weerligwit baard, sy oë middernagswart soos die klippe waaruit hy geskep is.

"Drie wense," het die ou bergdwerg gesê, sy stem die gekraak van smeltende ys. "Drie wense, maar moenie vergeet nie. Daar is een ding wat jy eendag sal nodig hê, een ding wat die koninkryk kan red wanneer alles verlore lyk. Dit is nie 'n wapen nie, nie 'n skild nie, nie goud nie. Dit is die herinnering self, die vermoë om te onthou wat gebeur het, om die storie te dra wanneer almal anders vergeet het. Moenie dit laat vaar nie. Dit is jou grootste geskenk."

Hy het later verstaan: die dwerge was nie maar net inwoners van die rotsreus nie. Hulle was die berg se gedagtes, die flits van insig wat die rots self word. Die hamers wat in die diepte geklop het, was nie metaal wat teen metaal slaan nie. Dit was die berg wat homself bedink. Elke slag 'n woord, elke woord 'n wêreld.

Hy het die belofte laat vaar."