Η γοητεία της Διαλεκτικής ενός αισθητού υπεραισθητού κόσμου

Στο βιβλίο επιχειρείται η εννοιολογική ανάλυση τόσο της ειδικής όσο και της γενικής θεωρίας της σχετικότητας με την μέθοδο ανάλυσης που προτείνει ο Χέγκελ και που ο ίδιος αποκαλεί διαλεκτική. Η ανάπτυξη, παρακολουθώντας την εγελιανή Διδασκαλία για το Είναι, θέτει στην αφετηρία της την απλή, ως ανήκουσα στην εποπτεία, έννοια του χώρου, η οποία, μέσω τελικά της κίνησης άρα και του χρόνου, αποκτά την προσδιορισμένη μορφή της απόστασης. Ωστόσο, η αριθμητική μορφή του ίδιου του χρόνου θα αποκτήσει την δυνατότητα επαναπροσδιορισμού μέσω γεγονότων που συμβαίνουν σε απομακρυσμένες περιοχές του χώρου και μιας ιδιαίτερης ταχύτητας, της ταχύτητας του φωτός.

Ακολούθως, εισάγονται οι κατηγορίες της Ουσίας, όπως αυτές εμφανίζονται αρχικά στην Νευτώνεια φυσική, ως δηλαδή μάζα, δύναμη και τελικά ως διατηρήσιμα μεγέθη, ορμή ή ενέργεια. Η διαλεκτική αναίρεση αυτών των εννοιών πραγματοποιείται με την τυπική αλλά και με την εννοιολογική υπέρβασή τους στο τετραδιάνυσμα ορμής-ενέργειας της ειδικής θεωρίας, ο πλήρης δε μετασχηματισμός των κατηγοριών της Ουσίας συμβαίνει στο πλαίσιο της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, όπου ως απόλυτη ουσία αναδεικνύεται πλέον το ίδιο το χωροχρονικό πεδίο. Τέλος, η όλη ανάπτυξη κρίνεται από τη σκοπιά της Υποκειμενικής Λογικής, από τη σκοπιά δηλαδή της Έννοιας.

Ταυτόχρονα, το κείμενο, στο σύνολό του, κατανοεί την καντιανή Κριτική του Καθαρού Λόγου από

τη σκοπιά της υπέρβασής της στην εγελιανή Επιστήμη της Λογικής θέτοντας ωστόσο την αναγκαιότητα της υπέρβασης της τελευταίας σε μια νέα θεωρία όπου θα παρέχεται η δυνατότητα, άπειρων θεωρητικά, τυχαίων ιστορικά, εννοιολογικών παρεκβάσεων.